Week 2: Omgaan met perfectionisme
Week 2 van de 7WPC. Benieuwd waar 7WPC voor staat? Lees dan een van mijn eerdere blogposts voor meer informatie: https://www.crossroadswithjo.com/blog/7-week-photo-challenge
Ik had besloten om in dezelfde stad als vorige week te fotograferen. Al snel merkte ik dat het een uitdaging was om op dezelfde locatie steeds weer unieke beelden vast te leggen. "Hm, deze gracht heb ik al eerder gefotografeerd." "Dezelfde straat kwam ik vorige week ook al tegen." Hoe kritisch moet je eigenlijk zijn op je eigen werk? Moet elke foto per se uniek zijn? En is het noodzakelijk om altijd de perfecte foto te schieten?
De zoektocht naar perfectie
Voor deze fotowandeling had ik bewust gekozen om in dezelfde stad als de vorige week te fotograferen, in de hoop dat dit mijn creativiteit zou stimuleren. Kun je, wanneer je herhaaldelijk op dezelfde plek bent, de situatie echt vanuit verschillende invalshoeken bekijken en nieuwe inzichten krijgen? Ja, dat kan en dat heb ik meermaals gedaan. En hoewel ik regelmatig in dezelfde steden fotografeer, bleek deze week toch uitdagender dan de vorige.
De vragen in de inleiding van deze blogpost, waren een reflectie op het moment dat ik weer thuis was. Ik voelde me niet helemaal voldaan over week 2 en het voelde alsof ik gefaald had. Het bracht me terug naar eerdere gesprekken met vrienden over onze gezamenlijke drang naar perfectie. Perfectie is tot op zekere hoogte goed; het stimuleert persoonlijke groei en moedigt aan om een stap verder te gaan. Echter, het kan ook een druk geven om voortdurend te presteren, met de gedachte dat "het nooit goed genoeg is en het altijd beter kan." Dit herken ik ook bij anderen in creatieve sferen, waarbij we vaak kritisch op onszelf kunnen zijn en continue streven naar creatieve en bovenal unieke beelden. Want dat laatste is uiteindelijk waar bijvoorbeeld een kunstenaar altijd naar op zoek is, toch?
Het is interessant dat ik zelfs in mijn hobby naar perfectie streef. Ik kan uren besteden aan het bewerken van foto's om de perfecte kleur te kunnen krijgen of storende elementen te verwijderen. Of dan sta ik weer lang op één locatie om dat ene gewenste moment vast te leggen. Hoewel ik veel tijd besteed aan deze hobby, is het, als je realistisch uitzoomt, slechts een hobby. Een hobby die misschien een beetje uit de hand is gelopen en die ik serieus neem, maar toch ook een hobby waar ik mijn vrije gedachten kan uiten en een vorm van ontspanning is. En dat laatste is iets om vast te houden, want soms hoef je niet altijd de perfecte foto te maken. Door die zelf opgelegde druk, was ik ook enige tijd de inspiratie verloren en waren mijn creatieve breincellen in de afgelopen jaren ver te zoeken. "Waarom zou ik nog foto's maken als ik toch niet weet waarover en waarvoor ik foto’s moet maken? Wat is dan nog het nut?" Gelukkig heb ik over de tijd heen ook geleerd dat het niet altijd om het eindresultaat gaat; het proces ernaartoe is even belangrijk. Deze gedachte was ook onder andere de drijvende kracht achter mijn start van de foto-uitdaging, en die realisatie kwam deze week weer naar voren. Het draait niet altijd om dat perfecte plaatje, maar ook dat je geniet van het proces zelf.
Voor deze week zijn er geen foto’s om te laten zien. Ik heb er überhaupt vrij weinig gemaakt, maar het is ook symbool van zelfacceptatie en het besef dat sommige dingen in het leven gewoon goed genoeg zijn. Ik heb geen foto’s om te laten zien, maar ik heb wel een leuke wandeling gemaakt. Ik heb mijn dagelijkse 10.000 stappen behaald, een flinke dosis vitamine D van de zon gekregen en genoten van de frisse winterlucht, want het proces is net zo goed…
… en weet je wat? Volgende week gaan we gewoon weer verder met nieuwe kansen!
En jij?
Ben jij ook perfectionistisch? En hoe ga jij om met perfectie?